Steffi - Lost & Co
2543
page-template-default,page,page-id-2543,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-13.9,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Steffi

Ik was twaalf toen ik op een ongelukkige manier een ontdekking deed waardoor mijn beeld van anderen en vooral dat van mezelf drastisch veranderde. Ik was niet iemand die iets betekende, ik was niet iemand die graag gezien kon worden. Het waren gedachten waar ik dagelijks mee worstelde. Ik ging er anders door leven: alles doen om geliefd te worden en mezelf compleet negeren. Zonder het te beseffen, verloor ik mezelf meer en meer. Ik had wel mensen om me heen maar telkens wanneer ik dacht dat ik met hen iets opbouwde of dat ik graag gezien werd, sprong mijn zeepbel. Zo kon ik telkens weer van 0 beginnen.

 

Er was niemand die mij echt door en door kende. Niemand die mij echt volledig zag zoals ik was.  Niemand, behalve één. Mijn grootmoeder. “Moeke”. Bij haar kon ik dat verdomde masker afdoen. Hoefde ik me geen zorgen te maken om verlaten te worden. Of beoordeeld. Ze was er, ze luisterde en nam me zoals ik was.  Ze zag me zelfs oprecht graag.

 

12 oktober 2016 overleed ze. In juni 2016 kreeg ze te horen dat ze kanker had. Het bevond zich overal in haar lichaam. Ze vocht ertegen maar het haalde niets uit. Mijn hart brak om haar steeds meer te zien aftakelen. Ik was zo vaak mogelijk bij haar en genoot nog van elke seconde. Wanneer ze haar ogen voor eeuwig sloot en haar laatste adem uit haar longen ontsnapte, was ik niet enkel mijn beste vriendin kwijt. Ik verloor met haar ook een deel van mezelf. Ik stond er alleen voor.

 

Dat dacht ik. In augustus 2017 zocht ik hulp bij een psycholoog.  Deze verwees me in april 2018 door voor een opname in Sint Vincentius. Ik was hier zo ongelooflijk bang voor. Nu kijk ik met veel opluchting en trots terug op mijn traject. Door in opname te gaan, besefte ik dat ik allesbehalve alleen was. Er zijn zoveel anderen die ook kampen met psychische problemen. Die, ondanks dat ze iets anders doormaken toch precies hetzelfde voelen. Ik voelde me niet meer het vreemde eendje in het gezelschap. Ik voelde me begrepen. Begrip, het lijkt wel een wondermiddel. Vanaf het moment dat ik ging begrijpen dat ik niet alleen was, liep alles anders.

 

Dit wondermiddel, wil ik ongelooflijk graag delen met anderen. Ik schreef er een boek over: Verliezen in ’t kwadraat. En ik was meteen enthousiast om mee te werken aan Lost & co want er is nog zoveel taboe rond psychiatrie. Dat wil ik mee de wereld uit helpen. Ook door er over te gaan vertellen in scholen. Ik wil er zijn voor anderen door te luisteren, misschien zelfs te lachen of te huilen. Ik wil oprecht en eerlijk zijn over wie ik ben en wat ik voel en daar ook deuren mee openen voor anderen. Ook als toekomstige vroedvrouw wil ik op die manier naast anderen kunnen staan.