Naomi - Lost & Co
2539
page-template-default,page,page-id-2539,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-13.9,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive
Niet oké is dik oké

Naomi

Drie jaar geleden verloor ik mijn oma. Zij was een prachtige oma in vele betekenissen en dat is ze nog steeds. Ik heb me lange tijd verloren gevoeld toen ze er niet meer was, alsof een deel van mij is weggegaan samen met haar.

 

Dat deel heb ik stilaan terug gevonden door meer over haar te praten, te lachen en iets creatiefs te doen met mijn verdriet. Ik schilderde bv. een houten kistje om herinneringen in te bewaren, er hangen foto’s van haar in mijn huis en een kruisje aan de muur. Zo houd ik haar dichtbij me. En als ik een lieveheersbeestje zie, dan weet ik dat ze er is. Ik zie het als een wedergeboorte.

 

In de buitenwereld wordt verwacht dat je je sterk houdt en een brede glimlach opzet. Terwijl er niets erger is dan te moeten doen alsof het allemaal oké is. Bij mijn vriend, familie en vrienden kon ik zijn wie ik ben, ook wanneer het minder goed ging. Ik heb ervaren dat er iets moois gemaakt kan worden van gebeurtenissen die op zich verdrietig zijn.

 

Hoe kijk jij naar verlies? Heb jij ook zo’n verhaal ?