Mieke - Lost & Co
1246
page-template-default,page,page-id-1246,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-13.9,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Binnen het gegeven aanvaarden

raak je soms niet verder

dan te aanvaarden

dat je niet kan aanvaarden…

en dat is oké.

IMG_5133

Mieke

In mijn thuissituatie werd ik voor het eerst concreet geconfronteerd met kanker. Mijn moeder werd ziek toen ik twaalf was. Na acht jaar, waarin levenskwaliteit en moeilijke periodes elkaar afwisselden, was haar levensopdracht ten einde, nauwelijks 47 jaar is ze geworden. Vanuit mijn ervaring met haar ziekenhuisopnames, studeerde ik verpleegkunde. Oncologische patienten werden mijn doelgroep, het voelde vertrouwd en helemaal niet onwennig. Het thema was immers verweven met mijn ervaringswereld.

 

Toen in 2009 bij mezelf borstkanker werd vastgesteld, kreeg ik de gelegenheid zelf om te gaan met dit gegeven. Daarnaast was het ook een kans om te evalueren wat je als patiënt, zowel fysisch als psychisch nodig hebt. Ik stond als zieke vooral te kijken van de taboesfeer waarin ik vaak, ongewild, werd opgenomen…  

 

In een latere periode van mijn leven word ik genadeloos onderuit gehaald door een twee jaar durende ernstige depressie.

 

‘Een ondraaglijke stilte, die harder schreeuwt dan het scherpste geluid, sluipt binnen, vult mijn wezen dat terugschakelt op overlevingsmodus. Een onbepaalde tijd van ‘niet bestaan’ vangt aan.  Ik ben volkomen ontwapend. Er rest me niets om ten strijde te trekken, mijn hele mechanisme lijkt uitgeschakeld.’

 

Ook rond dit thema is taboe voelbaar aanwezig. Bovendien circuleren er heel wat misvattingen en foutieve interpretaties, wat ernstige gevolgen heeft voor de beleving ervan. Zij die ermee te maken krijgen, leven vaak in angst om veroordeeld te worden tot het ‘niets’ dat zich meester van hen heeft gemaakt. Psychisch ziek zijn raakt je tot in het diepste van je wezen en tast je zelfbeeld aan. Als je een depressie doormaakt is dat óók zichtbaar, alleen wordt het vaak niet (op de juiste manier) gezien.

 

Op mijn levensweg leerde ik dat rouwen na verlies, een fase is die noodzakelijk vooraf gaat aan het opnieuw vinden van kracht in jezelf. Iemand die echt begrijpend en zonder oordeel luistert naar jouw verhaal, kan daarbij het verschil maken.