Manon - Lost & Co
1026
page-template-default,page,page-id-1026,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-13.9,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Ik dacht altijd onoverwinnelijk te zijn.

En ik geloof nog steeds dat ik in de buurt kom ūüôā

Manon

Vastgezet. Dat is hoe ik me voelde toen ik de diagnose kanker kreeg. Ik was net getrouwd en als twintiger aan de start van mijn carrière. Ik ben van nature iemand die graag een oplossing bedenkt voor elk probleem en actief omgaat met uitdagingen. Ook in het bedrijfsleven waar ik werk als consultant is dat nodig. 

 

Toen ik te horen kreeg dat ik ernstig ziek was, kon ik er op het moment van de diagnose weinig aan veranderen. Pas na een beter zicht te krijgen op de graad en het stadium werd duidelijk dat ik een kans had om beter te worden. En ook dan ging ik er heel actief mee om. 

 

Mijn studies psychologie hebben me hier bij geholpen en de steun van anderen zelfs nog meer. Mensen die heel dicht bij me stonden, maar ook mensen die wat verder van me af stonden en zelfs mensen die ik ervoor niet kende, boden steun.

 

Ook¬†ik wil graag die steun bieden. Er zijn met¬†een kopje thee. Praten over grote of kleine dingen. Een luisterend oor zijn. Samen nadenken over hoe je je gevoel van onoverwinnelijkheid weer terug kan vinden,¬†of er toch ‘pretty¬†close’¬†bij¬†kan komen.¬†

 

Zin in een kopje thee, met wat suiker en een vleugje onoverwinnelijkheid?