Leonie - Lost & Co
2555
page-template-default,page,page-id-2555,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-13.9,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Leonie

Al vroeg in mijn leven kwam ik in aanraking met een verlies. Toen ik twee jaar was stierf mijn mama. Natuurlijk miste ik iets als kind maar ik werd er niet meteen verdrietig van. Ik werd er mee geconfronteerd op verschillende manieren maar besefte het niet ten volle. Dit kwam pas jaren later, in mijn pubertijd. Toen heb ik er hard mee geworsteld en veel verdriet gehad. Niet veel mensen wisten dit. “Ooooh, als je zo jong was dan heb je je mama nooit gekend.” Was een veel voorkomende reactie. Alsof mijn leeftijd het minder moeilijk maakte. Nu heb ik het een plaats gegeven en kan ik er gemakkelijk over babbelen maar de weg was lang.

Mijn vier grootouders waren als ouders voor mij en mijn twee broers. Ook van hun heb ik één voor één afscheid moeten nemen. Dit gebeurde telkens op een heel andere manier. Mijn bompa kreeg een hersenbloeding en was op korte tijd weg uit mijn leven. Mijn oma had dementie en na een lang pijnlijk en traag proces heb ik ook van haar afscheid genomen hoewel ze me niet meer kende. Mijn andere oma had borstkanker en is hier meer dan vijf jaar voor in behandeling geweest. Ze haalde alles uit haar leven tot de laatste snik. Met heel de familie hebben we haar thuis verzorgd en mooie momenten gehad. Ze liet het toe en omarmde de dood in haar eigen bed thuis. Tot slot was er mijn opa die een doodstrijd leverde: de longkanker heeft gewonnen.

In zulke tijden domineert verdriet en verlies je leven. De maatschappij blijft draaien en je moet maar mee. Ook al heb je dan vooral nood aan stilstaan en zorg voor jezelf. Vaak krijg je geen tijd om te bekomen. Het werk blijft niet stilliggen. Anderen zijn het snel vergeten of weten niet hoe ze je kunnen helpen. Vaak vragen ze hoe het gaat op momenten dat je niet kan antwoorden. Ik heb het ervaren als een chaotische tijd.

Als ook jij het even niet meer weet of misschien een opeenstapeling van tegenslagen tegenkomt, aarzel dan niet om me een mailtje te sturen. Ik ben wel wat gewoon en een koffietje of een drankje gaan er altijd in. Ik weet uit eigen ervaring dat een babbel deugd doet en oplucht.

Dat merk ik ook in mijn werk als kinésitherapeut. In contact staan met mensen en helpen revalideren is een super beroep. Altijd variatie en geen sleur. Zorg geven aan mensen staat centraal  in mijn leven maar uit ervaring heb ik geleerd dat zorg geven aan mezelf minstens even belangrijk is. Genieten doe ik van simpele dingen. Verre reizen, veel materiaal en exclusieve etentjes maken me niet gelukkig. Eens gaan joggen, een knuffel van mijn schat en een gezellig vriendinnenweekendje zijn zaken die me helemaal opfleuren.