Kristof - Lost & Co
1118
page-template-default,page,page-id-1118,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-13.9,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Wie zijn bestemming kent, vindt de weg.

Lao Tse.

Kristof

In 2014 kreeg mijn moeder de diagnose van baarmoederhalskanker. “Niets om je ongerust over te maken” zei de dokter “dit soort geeft een overlevingskans van 95%.” Geen jaar later was ze  dood. Ze hoorde bij de 5% pechvogels.

 

Toen de ziekte verslechterde had ik beslist om goed voor mijn moeder te zorgen. De laatste twee maanden van haar leven was ik elke dag bij haar. Naar het ziekenhuis, ondersteunen, hoop geven… “ik ging dat wel even doen, alleen, ik heb er geen hulp bij nodig”, dacht ik.

 

Ook na haar overlijden dacht ik dat ik de draad van het gewone leven snel weer zou opnemen. Niet dus. Na deze hele intense periode was niets nog hetzelfde. Alles begon ik in vraag te stellen. Ik was stuurloos, mijn basis kwijt. De fundamenten waar ik mijn leven op had gebouwd, waren verbrokkeld: mijn werk, relaties, hoe ik naar mezelf keek, wat ik belangrijk vond in ’t leven.  Alles moest opnieuw worden uitgeklaard. Ik werd ziek: een burn-out. Op. Een zware en zwarte tijd, als ik erop terugblik!

 

Ondertussen kan ik zien hoe ik erdoor gegroeid ben. Hoe ik meer rust heb gevonden. Ik zag hoe ik altijd aan het hollen was geweest, van hier naar daar, als een kip zonder kop.  Altijd op zoek elders. Niet gelukkig in het hier en nu. 

 

Mijn moeder is een groot deel van haar leven bezig geweest met het bestuderen van oosterse filosofie. Ze deed yoga, tai chi, meditatie en kalligrafie en leerde in een studiegroep van Bhagavat Gita, een oud Indisch geschrift.  Tijdens haar ziekte viel het mij op hoe flexibel en vrij ze omging met de situatie, met haar pijn en haar gevoelens van angst en afscheid.

 

Terwijl ik langzaam maar zeker zwaarder en zwaarder werd, werd zij net lichter en lichter. Ze was een vrouw die zacht was in haar denken, die niet oordeelde. Op haar sterfbed vond ze zelfs nog de kracht om ons te troosten. Zelf was ik toen stug en onbuigzaam. Ik werd meegesleept door gevoelens als een blaadje in de wind.  Het contrast tussen hoe verward ik met het verlies omging en hoe prachtig zij dat deed heeft me aan het denken gezet.

 

Wie was mijn moeder eigenlijk? Wie was zij echt? Eigenlijk kende ik haar alleen oppervlakkig. Hoe meer ik hierover nadacht hoe rijker ze voor me werd. Al die jaren had ik in de nabijheid van een heel wijs persoon geleefd. Alleen had ik dat nooit gezien, laat staan gewaardeerd. Toen ze er niet meer was, merkte ik pas echt hoe zij mij tijdens haar leven, zonder dat ik het had gemerkt, geholpen en gesteund had. Met haar levenshouding en haar inzichten. 

 

Ik ben zelf het Boeddhisme en het Taoïsme gaan bestuderen en beoefen meditatie en tai chi.  Ik volg nu het pad dat mijn moeder ook volgde. Zo leer ik haar elke dag beter kennen, ook al is ze er niet meer. Op deze manier zijn we weer terug samen en leer ik haar meer en meer waarderen. Via deze weg word ik ook elke dag zachter en zachter, letterlijk meer flexibel.

 

De weg naar het licht lijkt duister
Voortgang op de weg lijkt achteruitgang
De weg naar  eenvoud is een moeilijke weg

Lao Tse

.