Kathleen - Lost & Co
1373
page-template-default,page,page-id-1373,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-13.9,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

Raak me als ik leven ben, 

en raak me als ik rouw

dans me naar dat hart van jou  

 

Yasmine

Leonard Cohen

Kathleen

Altijd al vond ik het belangrijk een open sfeer te creëren rond wat dan ook. Heerlijk hoe mijn dochters me daar elke dag wakker in houden met hun openheid en onbevangenheid. Ook mijn werk daagde me daar telkens in uit: rouwgroepen voor jongeren – een buddywerking voor jonge mensen met kanker – een school waar leerlingen binnenliepen wanneer ze zich niet goed in hun vel voelden. Ik mocht het allemaal doen!

 

Vele verhalen en ontmoetingen verder, voel ik me rijk: geen boek of opleiding die deze ervaringen kan vervangen. Vaak was ik geraakt door verhalen en onder de indruk van hoe wijs en geëngageerd jonge mensen in ’t leven staan nadat ze iets ingrijpends meemaakten. Ik zag hoe er gegroeid wordt als kwetsbaarheid en kracht gedeeld kan worden.  Lost & co is daar mee uit geboren, al ben ik er zelf eerst voor van de berg moeten vallen:

 

Een burn-out: niet gedacht dat het mij zou overkomen. Ik sta met veel passie in mijn werk. Doorzettingsvermogen heb ik van mijn grootvader geërfd die bergritten als de ronde van Spanje reed. Wat verlies betreft had ik al wat watertjes doorzwommen. Maar ineens was het op: een lange periode van slecht slapen en piekeren was daar aan vooraf gegaan en had mijn draagkracht ondermijnd. Op den duur ook mijn zelfvertrouwen. Ik nam tijd om uit te zoeken hoe ik zo ver van mezelf weggefietst was. Sindsdien heb ik met mezelf afgesproken dichtbij mezelf te blijven: bij wat ik graag doe, goed kan en met wie of waarmee ik me verbonden voel.

 

On the road again, fiets ik verder, met ups en downs,  wind mee en wind tegen. Onderweg geniet ik van al wat schoon is: van muziek en ontmoetingen: met anderen, met mezelf en met wie er niet meer is.  Wat voorbij is loshouden*  is voor mij een troostende gedachte. 

 

* ik kreeg dit woord kado van mijn dochter in de waterglijbaan: mama je moet me ‘loshouden’. Het beschrijft voor mij wat afscheid nemen is: de uitdaging verder te gaan én manieren te zoeken om anders verbonden te blijven.